تنهاترین من تنهام نزار

                                                               مادر

                                   مادر٬نگاه خسته و تاریکت

                                                                   بامن هزارگونه سخن دارد

                                   با صد زبان به گوش دلم گوید

                                                                   رنجی که خاطر تو زمن دارد

                                   دردا که از غبار کدورت ها

                                                                    ابری به روی ماه تو میبینم

                                  سوزد چو برق خرمن جانم را

                                                                    سوزی که در نگاه تو میبینم

                                   چشمی که پر ز خنده شادی بود

                                                                     تاریک ودردناک و غم آلود است 

                                   جزسایه ی ملال به چشمت نیست

                                                                      آن شعله ی نگاه پر از دود است

                                   آرام خنده میزنی ودانم

                                                                     در سینه ات کشاکش طوفان است

                                  لبخند دردناک تو ای مادر

                                                                     سوزنده تر از اشک یتیمان است

                                 تلخ است این سخن که به لب دارم

                                                                      مادر بلای جان تو من بودم

                                اماتوای دریغ٬ گمان بردی

                                                                      فرزند مهربان تومن بودم

                            چون شعله ای که شمع به سر دارد

                                                                      دائم زجسم وجان تو کاهیدم

                           چون بت تورا شکستم وشرمم باد

                                                                      با آنکه چون خدات پرستیدم

                          شرمنده من به پای تو می افتم

                                                                   چون بر دلم ز ریشه گنه باری است

                         مادر بلای جان تو من بودم

                                                                 این اعتراف تلخ گنه کاری است