رساله عشق

     بسم الله الرحمن الرحیم

هرچه مینویسم پنداری دلم خوش نیست وبیشتر آنچه در این روزها نبشتم همه آن است که یقین ندانم که نبشتنش بهتر است ازنانبشتنش

ای دوست نه هرآنچه درست و صواب بود٬ روا بود که بگویند...و نباید که دربحری افکنم خود را که ساحلش بدید نبود٬ وچیزها نویسم بی (خود) که چون (واخود) آیم برآن پشیمان باشم ورنجور

ای دوست میترسم-وجای ترس است-ازمکرسرنوشت.... حقا٬وبه حرمت دوستی٬ نمیدانم که این که مینویسم راه (سعادت) است که میروم یا راه (شقاوت؟) و چون درحرکت وسکون چیزی نویسم٬رنجورشوم ازآن بغایت

چون احوال عاشقان نویسم نشاید٬

چون احوال عاقلان نویسم ٬هم٬ نشاید٬

وهرچه نویسم هم نشاید٬

واگرهیچ ننویسم هم نشاید٬

واگرگویم نشاید٬

واگرخاموش گردم هم نشاید٬

واگراین واگویم نشایدواگروانگویم هم نشاید٬

......واگرخاموش شوم هم نشاید

                                      رساله عشق

                                 دکتر علی شریعتی  

 

 

< داستان کوتاهی از زبان روح >

                                                            

هردو ساکت بودیم٬ هریک منتظردیگری تا سخن بگوید٬ اما درمیان دو روح٬تنها وسیله فهمیدن٬کلام نیست. هجاهایی که از لب ها و دهان ها می آیند نیستند که دل هارا به هم نزدیک می کنند.چیزی بزرگتر و خالص تر از آنچه زبان اظهار میکند نیز وجود دارد.سکوت روح های ما را روشن میکند٬در گوش دلهامان نجوا میکند و آنها را باهم مانوس میسازد.سکوت٬ از خود جدامان میکند٬ ما را در سپهر جان گردش میدهد و به ملکوت نزدیک تر میسازد.سکوت٬ این احساس را در ما بر می انگیزد که کالبد ما چیزی جز زندان روح ما نیست و دنیا صرفا تبعیدگاه جان است.

 

پی نوشت: شما به آنچه که گفته می آیدباور می آورید! به ناگفته باور آورید٬ زیرا سکوت آدمی٬                                                                            به حقیقت نزدیک تر است تا گفته هایش....  

منطق

                                                    اهل کجا بودنت مهم نیست

                                                   "اهل و بجا "بودنت مهمه ...!

                                                    منطقه زندگیت مهم نیست

                                                    "منطق زندگیت "مهمه ...!

 

غزل خدا

                                                        

  چه شبی است !

  چه لحظه های سبک٬ مهربان ولطیفی٬

  گویی در لحظه های پر از شراب٬نفس می زنم.

  گویی در زیر باران نرم فرشتگان نشسته ام.

  می بارد و می بارد و هر لحظه بیشتر نیرو می گیرم.

  هر قطره اش فرشته ای است که از آسمان برسرم فرود می آید.

  چه میدانم؟

  خداست که دارد یک ریز٬ غزل می سراید٬

  غزل های عاشقانه مهربان و پر از نوازش.

  هرقطره این باران٬ کلمه ای از آن سرودهاست...

 

 

مادر

                                                               مادر

                                   مادر٬نگاه خسته و تاریکت

                                                                   بامن هزارگونه سخن دارد

                                   با صد زبان به گوش دلم گوید

                                                                   رنجی که خاطر تو زمن دارد

                                   دردا که از غبار کدورت ها

                                                                    ابری به روی ماه تو میبینم

                                  سوزد چو برق خرمن جانم را

                                                                    سوزی که در نگاه تو میبینم

                                   چشمی که پر ز خنده شادی بود

                                                                     تاریک ودردناک و غم آلود است 

                                   جزسایه ی ملال به چشمت نیست

                                                                      آن شعله ی نگاه پر از دود است

                                   آرام خنده میزنی ودانم

                                                                     در سینه ات کشاکش طوفان است

                                  لبخند دردناک تو ای مادر

                                                                     سوزنده تر از اشک یتیمان است

                                 تلخ است این سخن که به لب دارم

                                                                      مادر بلای جان تو من بودم

                                اماتوای دریغ٬ گمان بردی

                                                                      فرزند مهربان تومن بودم

                            چون شعله ای که شمع به سر دارد

                                                                      دائم زجسم وجان تو کاهیدم

                           چون بت تورا شکستم وشرمم باد

                                                                      با آنکه چون خدات پرستیدم

                          شرمنده من به پای تو می افتم

                                                                   چون بر دلم ز ریشه گنه باری است

                         مادر بلای جان تو من بودم

                                                                 این اعتراف تلخ گنه کاری است

                                                   

                                                    تقدیم به مادر مهربانم       

حکایت من

 حكايت من ، حكايت كسي بود كه عاشق دريا بود ، اما قايق نداشت!

دلباخته سفر بود، اما همسفر نداشت !

حكايت كسي بود كه زجر كشيد ، اما ضجه نزد !

زخم داشت ، اما نناليد!

گريه كرد ،اما اشك نريخت !

حكايت من ، حكايت كسي بود كه پر از فرياد بود ، اما سكوت كرد تا 

همه ي صداها را بشنود!!!

                                      

نیایش

خدایا٬

آتش مقدس "شک" را آن چنان در من بیفروز

تاهمه ی "یقین"هایی را که در من نقش کرده اند٬ بسوزد.

وآنگاه ازپس توده ی این خاکستر٬

لبخند مهراوه بر لب های صبح یقینی٬

شسته از هر غبار٬طلوع کند.

خدایا٬

به هرکه دوست میداری بیاموز

که عشق از زندگی کردن بهتر است

وبه هرکه دوست تر میداری٬ بچشان

که دوست داشتن از عشق برتر!