تنهاترین من تنهام نزار

هردو ساکت بودیم٬ هریک منتظردیگری تا سخن بگوید٬ اما درمیان دو روح٬تنها وسیله فهمیدن٬کلام نیست. هجاهایی که از لب ها و دهان ها می آیند نیستند که دل هارا به هم نزدیک می کنند.چیزی بزرگتر و خالص تر از آنچه زبان اظهار میکند نیز وجود دارد.سکوت روح های ما را روشن میکند٬در گوش دلهامان نجوا میکند و آنها را باهم مانوس میسازد.سکوت٬ از خود جدامان میکند٬ ما را در سپهر جان گردش میدهد و به ملکوت نزدیک تر میسازد.سکوت٬ این احساس را در ما بر می انگیزد که کالبد ما چیزی جز زندان روح ما نیست و دنیا صرفا تبعیدگاه جان است.

پی نوشت: شما به آنچه که گفته می آیدباور می آورید! به ناگفته باور آورید٬ زیرا سکوت آدمی٬                                                                            به حقیقت نزدیک تر است تا گفته هایش....